Έργο

Δεν είμαι καλλιτέχνης από ταλέντο μήτε δόξα, λόξα και ουράνια τόξα. Είμαι καλλιτέχνης στιγμών, περιστάσεων και ουράνιων τάσεων. Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Με τη διαφορά πως εγώ ανήκω στη μικρή ελίτ περιστασιακών καλλιτεχνών που στο τέλος καταφέρνουν να δουν και να χαρούν τα έργα τους.

Θέλετε παράδειγμα. Σκάστε. Ξέρω! Θα σας πω μια ιστορία...

Ήταν η δεύτερη βραδιά στη τριήμερη της Β' Λυκείου θυμάμαι, όταν παρεβρεθήκαμε οι συμμαθητές εις τη ντισκοτέκ του ξενοδοχείου για τα προβλεπόμενα. Χορός, κέφι, πιώμα, φλιρτ και άλλα χαριτωμένα . Το στομάχι μου ήταν ήδη χάλια από τη τεράστια ποσότητα σοκολάτας που ειχα καταναλώσει ελάχιστη ώρα πριν. Σε συνδυασμό με το υπέροχο θεσπέσιο ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ γεύμα του ξενοδοχείου, φίλοι μου, δεν υπερβάλλω όταν σας λέω πως κυοφορούσα στη κυριολεξία, μια μικρή αλλά ισχυρή οργανική βόμβα. Το μόνο που έλειπε ήταν ο πυροκροτητής, αλλά αυτός θα ερχόταν λίγο αργότερα υπο τη μορφή νερού της φωτιάς και φθηνού μεζέ. 

Ο κόσμος άρχισε να γυρίζει. Όχι πολύ γρήγορα. Σε πολύ γενικές γραμμές το απολάμβανα. Παράλληλα όμως, υπήρχε κάτι που μου χαλούσε τη φάση. Αυτή η καταραμένη τάση για εμετό, συνοδεύομενη από εφηβικά άγχη τύπου: "γαμώ το φελέκι μου θα τ 'αμολήσω καμιά ώρα στα μπούτια της Μαρίας και μετά...". Δεν ήθελε και πάρα πολύ για να συνειδητοποιήσω πως έφτασα στο σημείο της μη επιστροφής. Εμπρός για τα WC! Εμπρός να βγει ο δαίμονας! 

Βήμα ταχύ. Χρόνος υπήρχε αρκετός αλλά δεν ηθέλα να ρισκάρω. Έκλεισα το σύρτη πίσω μου και έσκυψα. Βλαστημώντας βγήκα από τον μικρό θαλαμίσκο της ανάγκης και μπήκα σε άλλον. Δε θα άφηνα το έργο μου πάνω στη κουράδα κανενός. Έλεγξα τον καμπινέ πριν κλείσω το σύρτη. Νερό κρυστάλλινο, γαλήνιο. Έσκυψα και αφέθηκα στην αγκαλιά του πεπρωμένου. Μια μικρή πορδίτσα σηματοδότησε την αρχή της δημιουργίας. Το σύμπαν συνομώτησε για αυτό το έργο και εγώ αφέθηκα στο να ζωγραφίζω. Όπως ο ζωγράφος χτυπά με πάθος και συναίσθημα το πινέλο πάνω στο καμβά, έτσι και εγώ με στόμφο, άλλοτε με τους πολύτονους ήχους των αντανακλαστικών του λάρυγγα, άλλοτε με μικρές κοφτές ή μακρόσυρτες κραυγές, ξέχυσα τον εμετό μου στη λευκή λεκάνη μαγαρίζοντας το καθάριο ύδωρ. 

Το χέρι μου ψιλάφησε τον τοίχο. Ευτυχώς έπεσε πάνω στο μαλακό χαρτί και όχι σε κάποιο σκληρό χαρτονένιο κύλινδρο. Μα δε πρόλαβα να καθαρίσω καλά καλά τα χείλη μου όταν το αντίκρισα. Το έργο. Το δημιούργημα. Το αποτέλεσμα της μοιραίας έκρηξης. Έμεινα εκεί να το κοιτάζω για λίγη ώρα. Beige ξερατό, με σκούρα σοκολατένια κύματα, σαν αυτά που βλέπουμε στα κέικ. Μια αναπάντεχη αρμονική σύνθεση στον τόπο του κακού. Έμεινα να το θαυμάζω για αρκετή ώρα ακόμη. Άκουγα κόσμο να μπαινοβγαίνει στις τουαλέτες γύρω μου. Ήχοι από καζανάκια, νιπτήρες και υδροριπές κάτουρων, η μουσική υπόκρουση του θεάματος εκείνου. Ο πειρασμός να μοιραστώ το έργο μου με τρίτους μεγάλος. Να τους δείξω το δημιούργημα. Να υψώσω τη μύτη φουσκωμένος από περηφάνια, επιδεικνύοντας με τεντωμένη παλάμη το σημείο ζέρο. 

Πέταξα το χαρτί τον κάδο, και με το δεξί μου χέρι να διστάζει πάνω στο κουμπί κένωσης μονάχα μερικά δευτερόλεπτα, οδήγησα το έργο μου στη διάσταση της λήθης. 

Slide to unlock...

Προχώρησα στους νιπτήρες και άρχισα να πλένω τα χέρια μου. Κοιτάχτηκα προσεκτικά στον καθρέφτη για ξερατά γύρω από το μουσάτο πιγούνι μου. Τελικά αποφάσισα να το πλύνω έτσι και αλλιώς, επαναλαμβάνοντας νοερά στον εαυτό μου τη λέξη "τσίχλα", ξανά και ξανά με σκοπό να μη ξεχάσω να ζητήσω από κάποιον το συντομότερο δυνατό. Πριν τελείωσω από το νιπτήρα, ένας συμμαθητής μου εισβάλει παραπατώντας στο χώρο του WC. Τα βλέμματά μας ενώθηκαν και κοιταζόμαστε για αρκετά δευτερόλεπτα. 

-Ξέρασα, είπα με κρυφό καμάρι. Δεν απάντησε παρά μόνο κινήθηκε σαν γρήγορο ζόμπι προς τη χέστρα. Μια χέστρα. Την όποια χέστρα.

Η ιστορία τούτη είναι αληθινή αν τη πιστέψετε και με αυτό εννοώ πως είναι ψεύτικη. Ή μήπως όχι; Η απάντηση είναι ναι.

Να είστε πάντα καλά.